Ο Τζον Χάρλει πήγε στη Νότια Αμερική για να δουλέψει στους σιδηρόδρομους, χωρίς ποτέ να φαντάζεται ότι η κληρονομιά του στο ποδόσφαιρο της Σελέστε θα συζητιέται ακόμα.

Η Central Uruguay Railway Cricket Club (CURCC), ιδρυτικό μέλος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Ουρουγουάης, εκπροσωπούσε την αγγλική ποδοσφαιρική κληρονομιά στις όχθες του Ρίο ντε λα Πλάτα. Η Νασιονάλ δημιουργήθηκε ως το αντίπαλον δέος, εκπροσωπώντας μια νέα ποδοσφαιρική προσέγγιση: Το κατά Γκαλεάνο αυτόχθον ποδόσφαιρο, το παιχνίδι του toque, του μαγικού αγγίγματος της μπάλας. «Δημιουργημένη από κοντύτερους και γρηγορότερους παίκτες, σωματικά ασθενέστερους από τους αντιπάλους, η Νασιονάλ εγκατέλειψε τις σωματικές μάχες που κυριαρχούσαν τότε. Επέλεξε την ντρίμπλα, τις γρήγορες και κοντινές πάσες, τα γρήγορα τρεξίματα», ανέφερε χαρακτηριστικά το Del Futbol Heroico για να περιγράψει της διαφορές στο νέο στιλ, που στόχο είχε να προσδώσει μια διαφορετική ταυτότητα στους rioplatenses, οι οποίοι ποτέ δεν ενθουσιάστηκαν με την αγγλική εκδοχή. Η παράδοση της CURCC, που αποτέλεσε τον πρόγονο της Πενιαρόλ, έμελλε να αλλάξει από έναν Σκωτσέζο.

Από το Μπουένος Άιρες στο Μοντεβιδέο

Ο Τζον Χάρλεϊ γεννήθηκε στη Γλασκόβη το 1886. Το 1906 μετακόμισε στην Αργεντινή για να δουλέψει στους σιδηρόδρομους και έπαιξε για δύο χρόνια στη Φέρο Καρίλ Οέστε. Στα χρόνια του ερασιτεχνισμού, ήταν συχνό φαινόμενο οι εργάτες να παίζουν για τους εργοδότες τους. Η Φέρο Καρίλ ήταν από τις πιο γνωστές «σιδηροδρομικές» ομάδες. Αγωνιζόταν, τότε, στη δεύτερη κατηγορία και ανέβηκε το 1912. Ωστόσο, ο Χάρλεϊ είχε ήδη διασχίσει τον ποταμό του ασημιού και είχε ρίξει άγκυρα στην Ουρουγουάη. Ο λόγος της μετακόμισής του δεν ήταν άλλος από την CURCC. Έχοντας εντυπωσιαστεί από την ικανότητά του στο ποδόσφαιρο, η ομάδα που ξεκίνησε από Βρετανούς που τους έλειπε το κρίκετ, κανόνισε με τη Σιδηροδρομική Εταιρεία της Ουρουγουάης να του προσφέρει δουλειά, προκειμένου να καταφέρει να τον εντάξει στην ομάδα της.

Η πρώτη φορά που τον είδαν ήταν στα διπλά ματς με τη Φέρο Καρίλ το 1908. Οι Ουρουγουανοί επικράτησαν 4-0 και 1-0 όμως ένας παίκτης από τους αντίπαλους έκανε τα πάντα διαφορετικά από τους υπόλοιπους. Οι κινήσεις και οι πάσες του, ο τρόπος που κρατούσε την μπάλα όταν επανακτούσε την κατοχή και έπαιζε γρήγορες κοντινές πάσες με τους συμπαίκτες του, βάζοντάς τους στο παιχνίδι, έμοιαζε με κάτι τελείως καινούργιο. Ο ποδοσφαιριστής εκείνος υπολειπόταν σε όγκο και δύναμη, όμως είχε το toque, παρότι δεν ήταν ούτε Ουρουγουανός, ούτε Αργεντινός. Ήταν Σκωτσέζος και «κουβαλούσε» το στοιχείο εκείνο που άλλαξε και το αγγλικό παιχνίδι: Το πάσινγκ γκέιμ. «Ο Τζον Χάρλεϊ ήταν χωρίς αμφιβολία ο κορυφαίος παίκτης στον αγωνιστικό χώρο», έγραφε La Tribuna Popular.

Αρχηγός και οργανωτής

Ο Χάρλεϊ εντυπωσίασε τον θρύλο της Πενιαρόλ και της Σελέστε, Χοσέ Πιεντίμπενε, θεωρώντας ότι έχει ακριβώς εκείνα τα στοιχεία που έλειπαν από την ομάδα του για να φέρει την ισορροπία ανάμεσα στην άμυνα και την επίθεση και να «δέσει» με το ξεχωριστό στιλ των αυτόχθονων, που γινόταν ολοένα και πιο δημοφιλές. Ο Χάρλεϊ πήρε άμεσα το περιβραχιόνιο του αρχηγού και ξεκίνησε σταδιακά να αλλάζει το παιχνίδι της ομάδας του Μοντεβιδέο. Οι μακρινές μπαλιές έπρεπε να μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και οι κοντινές, γρήγορες πάσες ξεκίνησαν να παίρνουν τη θέση τους. Ο Σκωτσέζος όμως δεν ήταν ικανοποιημένος απλά με το να βρίσκονται οι ποδοσφαιριστές μεταξύ τους σε κοντινές αποστάσεις.

Παίζοντας σε έναν ρόλο οργανωτή από τα μετόπισθεν, ουσιαστικά κατεύθυνε τους ποδοσφαιριστές, προκειμένου με τις κινήσεις του να βοηθούν το πάσινγκ γκέιμ και να βγάζουν ευφυείς συνδυασμούς που οι αντίπαλοι δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν. Έγινε ο πρώτος σέντερ χαφ της Ουρουγουάης, προσαρμόζοντας τον παραδοσιακό βρετανικό ρόλο στη δική του αντίληψη. Είναι χαρακτηριστικό το ότι έφερε στις όχθες του Ρίο ντε λα Πλάτα το 2-3-5 της πατρίδας του, βάζοντας όμως παραλλαγές. Πέραν της δικής του θέσης που συνέδεε την άμυνα με την επίθεση, έμαθε στον κεντρικό επιθετικό να τραβιέται πιο πίσω και να συμμετέχει στη δημιουργία, ανοίγοντας χώρους για τους συμπαίκτες του. Οι ηγετικές ικανότητες και το ήθος του βοηθούσαν στη μετάβαση. Λέγεται ότι κάποτε έστειλε επίτηδες ένα πέναλτι άουτ, επειδή θεωρούσε ότι ο διαιτητής το είχε δώσει αδίκως.

Τα θεμέλια της μεγάλης Σελέστε

Ο Χάρλεϊ διατέλεσε αρχηγός για 8 χρόνια στην CURCC-Πενιαρόλ και ήταν εκείνος που άλλαξε ουσιαστικά το στιλ της. Ένα στιλ, το οποίο επηρέασε και την Εθνική, στην οποία o αναμορφωτής έγινε παίκτης-προπονητής. Η ποδοσφαιρική ταυτότητα της Σελέστε είχε φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του. Αυτοσχεδιασμός, σε συνδυασμό με τη συνεχή κίνηση χωρίς την μπάλα, σύνδεση με πάσες και λειτουργία ως ομάδα, όχι ως διαφορετικές ατομικότητες. Με επιθετικότητα και τέχνη, δύναμη και ευφυΐα.

Ο Σκωτσέζος αποσύρθηκε το 1920, έχοντας βάλει τις βάσεις για την ομάδα που έγινε θρύλος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 και 1928, έχοντας δείξει στα Copa America που προηγήθηκαν τη δυναμική της. «Δεν ήταν σωματικά εντυπωσιακός, αλλά είχε ολοκληρωμένη τακτική έκφραση. Ήταν ένας κοντός ποδοσφαιριστής με μικρά πόδια, αλλά είχε την ικανότητα να σταματά τους αντιπάλους χωρίς πολλές κινήσεις κι έπειτα, απλά έδινε την μπάλα στον συμπαίκτη του που βρισκόταν στην καλύτερη θέση», έγραφε ο ιστορικός Λουτσιάνο Άλβαρες. «Ήταν ο άνθρωπος που μας έμαθε να κρατάμε την μπάλα χαμηλά και να συνδεόμαστε μεταξύ μας», τόνιζε ο Χουάν Πένια, που υπήρξε συμπαίκτης του. Η κληρονομιά του δημιούργησε «εκείνους τους άνδρες που έπαιζαν σκάκι με την μπάλα», όπως έλεγε ο Γκαλεάνο…

What's your reaction?

Excited
0
Happy
0
In Love
0
Not Sure
0
Silly
0

You may also like

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *