Ο Αλέξης Σπυρόπουλος γράφει για το… ποδόσφαιρο ενός άλλου κόσμου και την πραγματική σημασία ενός Ρίβερ Πλέιτ – Μπόκα Τζούνιορς.

Είναι η εποχή που διαλύω το βιολογικό ρολόι. Για δύο λόγους. Τα πλέι-οφ του ΝΒΑ. Τα νοκ-άουτ του Κόπα Λιμπερταδόρες. Με το ΝΒΑ, είμαι ερασιτέχνης τηλεθεατής. Μου αρέσει ό,τι βλέπω. Μαθαίνω πράγματα, διασκεδάζοντας. Τέλειο. Το άλλο είναι, πραγματικά, το… άλλο. Το άλλο ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο ενός άλλου κόσμου. Η σημασία του ποδοσφαίρου, στη ζωή αυτού του άλλου κόσμου. Κι όταν, με το πρώτο, τα νοκ-άουτ φέρνουν Ρίβερ-Μπόκα, δεν χάνεται ποτέ.

Για τον ξένο, Ρίβερ-Μπόκα είναι αξιοθέατο. Ίδιο, όπως ένας τουρίστας έρχεται και βλέπει Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Δεν σε νοιάζει η μπάλα. Δεν προσμένεις μπάλα. Σε νοιάζει μόνο, το φολκλόρ. Τα tips που αξίζουν είναι, η στιγμή της εισόδου των ομάδων, οι ασπίδες των αστυνομικών που προστατεύουν τους φιλοξενούμενους εκτελεστές των κόρνερ, η πτυσσόμενη φυσούνα που μεγαλώνει και συρρικνώνεται σαν τα φουσκωτά παιγνίδια στα παιδικά πάρκα, το αλύπητο ξύλο.

Η εγκυκλοπαίδεια, τα άπαντα των βρώμικων κόλπων της ιστορίας του σπορ, περιττεύει. Αρκεί το dvd, η μιάμιση ώρα του πρώτου ματς στο Μονουμεντάλ. Το ξύλο είναι αυτονόητο μέρος του σόου. Κληροδοτημένο, από παππούδες σε εγγόνια. Τόσο αναμενόμενο, που κανένα δεν ενοχλεί. Σκοτώνονται και, στο τέλος, πάλι όλοι φίλοι είναι.

Στη ρεβάνς της Μπομπονέρα, ξεπέρασαν ακόμη και τον εαυτό τους. Το (δεύτερο) ημίχρονο που δεν έγινε ποτέ. Το αεροζόλ με το πιπέρι. Ένα Bombonerazo. Ο Λέο Πόνσιο, ένας πολεμιστής βέρος, όχι κάποιο άβγαλτο παιδάκι, τελούσε σε κατάσταση σοκ. Ακόμη και σ’ εκείνη τη μία ώρα όμως, τη μία ώρα της ζύμωσης τι θ’ απογίνει, πάλι… όλοι φίλοι ήταν. Καμία ένταση.

Ρίβερ-Μπόκα, κι όταν είναι Σουδαμερικάνα ή Λιμπερταδόρες, δεν τα παίζουν ξένοι διαιτητές. Τα παίζουν, ντόπιοι. Στην CONMEBOL έχουν την κοινή λογική ν’ αντιληφθούν πως κανείς Βολιβιανός, Βενεζουελάνος, Χιλιανός δεν μπορεί να τους κουλαντρίσει όσο ξέρουν να τα φέρουν βόλτα οι Αργεντινοί. Γι’ αυτό βγάζουν, Εκεί Κάτω, τους καλύτερους διαιτητές. Επειδή οι διαιτητές περνάνε από αληθινούς στίβους μάχης. Άμα θέλεις να καταστρέψεις ένα Ρίβερ-Μπόκα, βάλε να το διευθύνει Ευρωπαίος! Επίσης, άμα θέλεις να καταστρέψεις την καριέρα του Ευρωπαίου, βάλ’ τον να τα βγάλει πέρα σε Ρίβερ-Μπόκα…

Ευελιξία στο μυαλό. Η διαιτησία της Νότιας Αμερικής, άλλωστε, ήταν που έδωσε στην ανθρωπότητα το σπρέι στα φάουλ. Την πιο απλή λύση, σ’ ένα πολύ δύσκολο πρόβλημα, μάστιγα σχεδόν. Ευελιξία, μαζί με χαλαρότητα. Στη Νότια Αμερική, οι ώρες έναρξης των ματς είναι σαν τα πορτοκαλί φανάρια στις διασταυρώσεις. Ενδεικτικά. Όχι υποχρεωτικά. Και τα ραδιοτηλεοπτικά συνεργεία, εύκολα σουλατσάρουν μέσα-έξω. Να βλέπουν οι venue directors της UEFA και να φρίττουν…

Στο Λιμπερταδόρες, όταν τα σκορ στα 90+90 λεπτά είναι ίδια, απευθείας παίζουν πέναλτι. Θεωρούν αθέμιτο, ο γηπεδούχος της ρεβάνς να έχει το αβαντάζ των +30’ ποδοσφαίρου εντός έδρας. Οπότε συμβαίνουν, τα πέναλτι, συχνά. Πιο συχνά, απ’ οπουδήποτε. Διόλου παράξενο συνεπώς, ότι παραδοσιακά οι ομάδες τους στον διεθνή ανταγωνισμό, όταν και εκεί συμβεί τα πράγματα να φτάνουν στα πέναλτι, είναι κατά κανόνα οι καλύτερες. Έχουν εξοικείωση. Μνήμη.

Ως και την ιδέα ο νικητής του Γιουρόπα Λιγκ να παίζει την επόμενη περίοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ, η UEFA εκεί την είδε και την πήρε. Ο νικητής του Σουδαμερικάνα παίζει, μετά, στο Λιμπερταδόρες. Δέκα χώρες όλες κι όλες, έντεκα με το Μεξικό, είναι αδύνατον να δίνουν στο Λιμπερταδόρες 32 ισχυρές ομάδες. Καλά-καλά η Ευρώπη των 54 ομοσπονδιών δεν έχει, για το δικό της Τσάμπιονς Λιγκ, 32 ισχυρές ομάδες. Οι όμιλοί τους είναι, πιο πολύ κι απ’ την Ευρώπη, ανιαροί. Για κίνητρο ως και το τελευταίο λεπτό της τελευταίας αγωνιστικής, τους 16 που συνεχίζουν τους βάζουν στη σειρά, ανάλογα με τους βαθμούς και τα γκολ τους, σε ταμπλό α λα τένις. Και ζευγαρώνουν ο 1 με τον 16, ο 2 με τον 15, κ.λπ. Μια άλλη, ενδιαφέρουσα ιδέα.

Κι από ποδόσφαιρο; Ο τόπος βρωμάει ποδοσφαιριστές. Αν πας για ψώνια, είσαι σαν παιδί σε μαγαζί με παιγνίδια. Χάνεσαι, δεν ξέρεις τι να πρωτοπάρεις. Αρκεί να πας. Ο Ροδρίγες της Ρεάλ εκεί ήταν, 17 ετών βασικός στη Μπάνφιλντ. Ψημένος στις κλωτσιές, τύπων σαν τον Κάτα Ντίας. Έπειτα, η Ευρώπη τους φαίνεται κολλέγιο. Τι λείπει, δραματικά; Οι προπονητές που θα κάνουν τους ποδοσφαιριστές, πραγματικές ομάδες. Στη Νότια Αμερική, το στερεότυπο είναι ο προπονητής-πατερούλης. Ο προπονητής-εμψυχωτής. Τελειώνει εκεί. Πενήντα χρόνια πίσω.

Μετρημένοι σε δάχτυλα ενός χεριού, είναι οι σοβαροί Λατινοαμερικανοί προπονητές. Κι αυτοί, χρόνια τώρα, δουλεύουν στην Ευρώπη. Ο Μπιέλσα, ο Πελεγρίνι, ο Σιμεόνε, ο Ποκετίνο. Τα παιδιά αλλάζουν ήπειρο, ημισφαίριο, ζωή. Αν είναι και τακτικά απαίδευτα, τότε εξηγείται ο άγραφος κανόνας στον οποίο συμφωνούν πρόεδροι, αθλητικοί διευθυντές, προπονητές, σκάουτ, ατζέντηδες. Νοτιοαμερικανός, πρώτη φορά στην Ευρώπη; Την πρώτη χρονιά, ξέχασέ τον…

*To άρθρο, μαζί με άλλα… διαμάντια του Αλέξη Σπυρόπουλου, περιλαμβάνεται στο βιβλίο τα “Διαμάντια είναι παντοτινά”, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Sportbook σε επιμέλεια Μιχάλη Παπαδάκη. Πρωτοδημοσιεύτηκε στο sdna στις 16/05/2015.

Photo credits: Prensa TV Publica

What's your reaction?

Excited
1
Happy
0
In Love
0
Not Sure
0
Silly
0

You may also like

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *