Το fanatico.gr ήρθε για να σας συνοδεύσει σ’ ένα ταξίδι στους Αγίους Τόπους του ποδοσφαίρου, συντροφιά με τ’ αγρίμια. Είστε έτοιμοι;

Τι είναι αυτό που κάνει το λατινοαμερικανικό ποδόσφαιρο μαγικό; Πιθανόν δεν μπορεί να εξηγηθεί με λόγια, κυρίως από κάποιον που δεν έχει ζήσει σε κάποια από τις πολιτείες του. Ο Τζόναθαν Γουίλσον, που βυθίστηκε στην ιστορία, τον κίνδυνο και την ιδιαίτερη σχέση του όμορφου παιχνιδιού με την κοινωνία στην Αργεντινή, μου είπε κάποτε ότι το ποδόσφαιρο στη χώρα είναι αλητεία και τέχνη. «Καμία χώρα δεν αναζητά λογική εξήγηση στο ποδόσφαιρο, όσο η Αργεντινή. Καμία δεν αγαπά τόσο τις θεωρίες και τους μύθους της. Το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή είναι υπερβολικά πολιτιστικό και πολιτικό», γράφει στο βιβλίο του «Άγγελοι με βρώμικα πρόσωπα», μια σαφής αναφορά στην εθνική της χώρας στα τέλη των 50ς, η οποία για πολλούς ακόμα αντιπροσωπεύει την αληθινή ταυτότητα του ποδοσφαίρου.

Ο Άλεξ Μπέλος, συγγραφέας του «Futebol», την πρώτη φορά που βρέθηκε στο Μαρακανά αισθάνθηκε τον ήχο σαν ηλεκτρική καταιγίδα, σαν χορωδία πυροτεχνημάτων, τυμπάνων και συγκεκομμένων τραγουδιών, ξεκαθαρίζοντας στο μυαλό του αυτό που ήδη ήξερε: Στη Βραζιλία το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ παραπάνω από το «όμορφο παιχνίδι».

O Ουρουγουανός Αντρέας Καμπομάρ, στο βιβλίο του με τίτλο «Golazo», δίνει έναν εξαιρετικό ορισμό: Το όμορφο παιχνίδι πέτυχε κάτι που η διαδοχή τριτοκλασσάτων δικτατόρων και δειλών προέδρων δεν κατάφερε ποτέ: Να ενσταλάξει στην ήπειρο μια αίσθηση αυτοπεποίθησης και μια ιστορική αφήγηση, για την οποία μπορεί να είναι υπερήφανη.

Ο Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν αποτύπωσε χαρακτηριστικά την εμπειρία του της παρουσίας στο Μπουένος Άιρες και στην έδρα της Μπόκα Τζούνιορς από το προεδρικό θεωρείο. Είχε βιώσει την αίσθηση ενός παρείσακτου σε μια οικογένεια που ζει τις φάσεις του παιχνιδιού με ανεξέλεγκτο πάθος, νιώθοντας την ανάγκη να ρωτήσει τους οπαδούς που πηδούν σαν τρελοί πάνω στα κάγκελα των κάθετων κερκίδων αν έχει πέσει ποτέ κανείς. «Απ’ ό,τι φαίνεται όχι, ή, αν έχει πέσει κάποιος δεν το πήρε χαμπάρι κανείς. Ούτε αυτός που έπεσε».

Προφανώς, στο θλιβερό ταξίδι του ποδοσφαίρου από το πηγαίο στο αναγκαίο, όπως έλεγε ο Εδουάρδο Γκαλεάνο, η Λατινική Αμερική δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη. Αυτοί ακριβώς οι τριτοκλασσάτοι δικτάτορες και οι δειλοί πρόεδροι προσπάθησαν να βάλουν το χεράκι τους στην κοσμική θρησκεία του λαού. Η βία, η διαφθορά, τα οικονομικά σκάνδαλα, η πολιτική εμπλοκή, αποτέλεσαν μέρος του παιχνιδιού, τραβώντας το πιο κοντά στους βούρκους, πάνω στους οποίους συνήθισαν να κλοτσούν το τόπι τα παιδιά των παργκουπόλεων. Δεν κατάφεραν όμως να στερήσουν το όνειρο τους, ούτε να διώξουν μακριά το πάθος και την αγάπη.

Το ποδόσφαιρο στη Λατινική Αμερική συνεχίζει να γεννά ξεχωριστές ιστορίες. Πρωταγωνιστές που διαφέρουν, από όλους τους υπόλοιπους. Ταλέντα που μιλούν στην μπάλα. Πολύχρωμες κερκίδες και τρελαμένους οπαδούς, σαν κι εκείνους που δίνουν ζωή στις ιστορίες του Ρομπέρτο Φονταναρόσα. Παράλληλα, κρύβει έναν τεράστιο ιστορικό πλούτο, ο οποίος εξιτάρει την περιέργεια ακόμα και ανθρώπων που δεν έχουν μεγάλη σχέση με το άθλημα.

Όλα τα παραπάνω θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε στο fanatico.gr. Ένα site αφιερωμένο στο λατινοαμερικανικό ποδόσφαιρο και τις ιστορίες του, απ’ όλες τις χώρες. Θα εξερευνήσουμε την ιστορία, θα μιλήσουμε για τους πρωταγωνιστές και τα ταλέντα του, για τους εκπροσώπους του στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, θα ταξιδέψουμε νοερά σε γήπεδα και γειτονιές και θα συζητήσουμε με ανθρώπους που γνώρισαν την κουλτούρα του, μήπως ζωντανέψει ξανά η αγάπη και το πάθος για ένα παιχνίδι που συνεχώς χάνει τον δρόμο του. Θα ψάξουμε τόσο στο φως, όσο και στη σκιά, αφού το παιχνίδι παίζεται φανατικά και στις δύο πλευρές.

«Η τεχνοκρατία του επαγγελματικού αθλητισμού έχει επιβάλει ένα ποδόσφαιρο ταχύτητας και δύναμης, που απαρνείται τη χαρά, σκοτώνει τη φαντασία και απαγορεύει την τόλμη. Ευτυχώς εμφανίζεται ακόμα στα γήπεδα, αν και περιστασιακά, κάποιο τολμηρό αγρίμι που ξεφεύγει από το πλάνο και διαπράττει το σφάλμα να τα βάλει με ολόκληρη την αντίπαλα ομάδα, τον διαιτητή και το κοινό στις κερκίδες, για την απόλαυση και μόνο του κορμιού, που ορμά στην απαγορευμένη περιπέτεια της ελευθερίας», έγραφε χαρακτηριστικά ο Εδουάρδο Γκαλεάνο. Αναζητούμε φανατικά αυτή την απαγορευμένη περιπέτεια της ελευθερίας. Όπως κι αν εξελιχθεί το παιχνίδι, τ’ αγρίμια μάλλον θα είναι περισσότερα στο νότιο μισό της αμερικανικής ηπείρου…

Photo credit: Άγγελος Γιακουμίδης

What's your reaction?

Excited
3
Happy
0
In Love
0
Not Sure
0
Silly
0

You may also like

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.